مفاهیم نابرابری و امنیت از مفاهیم کلیدی علوم اجتماعی به شمار می آیند و صاحب نظران علوم اجتماعی بر اهمیت مقوله ی امنیت به عنوان نیاز اساسی انسان و نیز پدیده ی برابری به عنوان بستر مناسب نیل به موفقیت و نیز تعامل بین دو مفهوم تأکید نموده اند. عوامل کاهش دهنده ی امنیت پدیده ای خارج از مرزهای ملی جوامع نیست، بلکه عوامل ایجاد عدم امنیت را باید در داخل جوامع و در سازوکار نظام های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی آن جستجو کرد. یکی از این عوامل، نابرابری است. نابرابری و امنیت دارای دو بعد عینی و ذهنی و دو سطح خرد و کلان هستند. منظور از امنیت در سطح خرد، احساس امنیت یا امنیت از منظر سوژه و منظور از امنیت در سطح کلان، وجود نمودهای عینی معرف امنیت در جامعه یعنی امنیت به مثابه ی ابژه است. امنیت در سطح کلان دارای دو وجه ایجابی (کیفیت زندگی و میزان دریافت حمایت و آسایش نزد شهروندان) و سلبی (نبود جرایم و آسیب¬های اجتماعی در جامعه) است. در کتاب حاضر سعی شده به تبیین تأثیر نابرابری در سطح توسعه بر امنیت در سطح کلان و تأثیر احساس نابرابری بر احساس امنیت در سطح خرد پرداخته شود. همچنین سعی شده است تأثیر امنیت (سطح کلان) بر احساس امنیت (سطح خرد) و تأثیر نابرابری در سطح توسعه (سطح کلان) بر احساس نابرابری (سطح خرد) بررسی شود.